Oj Charlie, Charlie. Cały Charlie.

Kompletnie niewrażliwy i absolutnie poza kontekstem świata. Biedaczek nie wiedział o czym ona mówi. Nie wiedział, że to o co on powie będzie tak bardzo nie na miejscu. Z resztą, od tak dawna traktuje ludzi przedmiotowo, że nie wpadłby przy swojej najlepszej intencji na genialny pomysł zastanowienia się nad miejscem swoich słów.

Siedzieli razem (choć jak zwykle siedząc razem - siedzieli osobno) i rozmawiali. A właściwie, mówili: ona do niego, on do siebie. I odrwotnie. Nie było to ani uczące, ani ciekawe, i bynajmniej, nie było miłe. Ale siedzieli.

Był mroźny zimowy poranek. Na przystanku autobusowym zionęło pustką - jak to w niedzielne poranki bywa. ławka była niezadaszona. I wiało całkiem zdrowo.

- A powiedz mi panie psychologu - zaczepiła Ann - co myślisz o zaburzeniach afektywnych?
- Ekhm, znaczy, he, he - Charlie przybrał tradycyjnie ironiczny usmiech - różowe tabletki. Ta, tak. Hm, co ja myślę? Myślę, że zaburzenia takie są bardzo, interesujące? Tak, zdecydowanie ciekawe.
- Tak, naprawdę?
- Powiem więcej, myślę że są wybitnie zabawne, powiedzmy taka nerwica natręctw albo dwubiegunówka - zabawna sprawa, choć może nie aż tak zabawna dla pacjentów - temat przypadł Charliemu do gustu (lub raczej nastroju) - słuchaj, nie wiem czy Ci opowiadałem jak miałem praktykę w szpitalu i tam była taka jedna kobieta..
- A tak, tak - wtrąciła pośpiesznie Ann, nerwowo powstszymując go ręką - mówiłeś mi, nie chce tego słuchać znowu, pogadajmy lepiej o..o, co robisz w weekend? A z resztą, właśnie jedzie mój autobus..

Autobus faktycznie nadjechał, sylwetki zmarzniętej pary przylgnęły do siebie w pożegnalnym uścisku, jeszcze kilka machnięć ręką na odjazd i już, po wszystkim.

Ann usiadła plecami do szyby autobusu, oczy miała nieznacznie przeszklone. Automatycznie sięgnęła do torebki po papierosa (a że była w autobusie musiała się zadowolić gumą do żucia). Przypadkiem jej dłoń napotkała flakonik. Wyjęła go skrycie z torebki, obracała w dłoni, światło słoneczne odbijało się od plakietki, a oczy zaszły mgłą i szkliły się coraz bardziej mówiąc: Prosac.

Dziewczyna wrzasnęła

- NIE! nie nie nie - upadła na ziemię zanosząc się szlochem.

Spojrzała na szafkę ze sztućcami. Pośród nich złowieszczo i pociągająco błyszczał nóż, sięgnęła ręką, ale nie nóż był za wysoko.

- Dlaczego - wyszeptała sama do siebie - dlaczego! - krzyknęła drugim razem.

Leżała na podłodze jeszcze dobrą chwilę, potem coś w niej drgnęło, wstała podeszła do komputera. Otworzyła folder "pamietnik", nowy plik...

Wczoraj sex byl okropny. bolalo moralnie i fizycznie bylo mi żle. Nie czuję nic. Tylko ciało. Ciało jest mi bliskie, ale jakieś puste, bez tchu.

Nie wiem już nic, nie, nie wierzę że tak jest. Smutek to straszne doznanie, wyniszcza, ogłupia. Proszę, stań ponad mną, pociągnij mnie za sobą w wir szczęścia. Nie puszczaj mojej ręki, zabierz mnie za sobą do nieba. Wiem że potrafisz.

Dlaczego nie chcesz mi pomóc, kiedy tonę we własnej pustce, dlaczego oczekujesz ode mnie siły kiedy jestem słabością?

Chcę uciekać od ciebie i od życia. Jestem nieszczęśliwa. Nigdy nie będę tym czym chciałam być. Jestem chora - niektórzy wiedzą o tym, ale nigdy nie powiem tobie.

Złap mnie, w ramionach utul do wiecznego snu, chcę umrzeć przy tobie. By nie widzieć co dalej jest, nie chcę cierpieć. Chcę zamknąć oczy odpłynąć w sny o tobie i o tym co było. Tymczasem to co przyjdzie po nocach śni się i strasznie się boję.

Śmierć nie jest niczym innym jak ucieczką, i owszem, dotyczy mnie wtedy, to błogie uczucie spokoju kiedy nic już nie robię, wszystko samo dzieje się obok mnie.

Nienawidzę żyć, chcę umrzeć, przy tobie. Teraz.

Tabletki leżały na podłodze, dało się policzyć że było ich o całe trzy za dużo. Trzy tabletki za dużo i niemalże jedno życie za mało.

fragmenty 'zagubionej' by marahat

"When the day is long and the night, the night is yours alone,
When you're sure you've had enough of this life, well hang on
Don't let yourself go, 'cause everybody cries and everybody hurts sometimes

Sometimes everything is wrong. Now it's time to sing along
When your day is night alone, (hold on, hold on)
If you feel like letting go, (hold on)
When you think you've had too much of this life, well hang on

'Cause everybody hurts. Take comfort in your friends
Everybody hurts. Don't throw your hand. Oh, no. Don't throw your hand
If you feel like you're alone, no, no, no, you are not alone

If you're on your own in this life, the days and nights are long,
When you think you've had too much of this life to hang on

Well, everybody hurts sometimes,
Everybody cries. And everybody hurts sometimes
And everybody hurts sometimes. So, hold on, hold on
Hold on, hold on, hold on, hold on, hold on, hold on
Everybody hurts. You are not alone"

I tak było wiele razy, czasem wydaje się ze co dzien. O wszem bywały i lepsze chwile - normalność, ale tych było zbyt mało żeby teraz o nich pamiętać. Dzień jak co dzień, noc jak co noc. Za małe łóżko, za zimna kołdra i samotność. Samotność. W gmatwaninie sekretów i kłamstw.

Dlaczego nie potrafiła, czemu nie była sobą? Może i psychologowie znają odpowiedz. Może to jej ojciec, może to genetyka, ale jedno jest pewne: zapora - absolutnie betonowy mur, za którym była radość- nawet 11 młotów i głosów nie mogło go przebić.

***

Wieczna tajemnica, która wcale nie daje poczucia bezpieczeństwa, za to jest brzemieniem. Brzemię - śmieszne słowo ale de facto bardzo właściwe. To takie cos o czym musisz pamiętać zawsze. Nigdy nie znika ani się nie chowa . Jest puste ale ciężkie w środku. I zawsze jest. Klątwa. Nawet po pijaku musisz pamiętać żeby nie być sobą.

I co śmieszniejsze, nie dzieje się z nim tak jak z innymi rzeczami kiedy udając "nie-siebie", stajesz się swoim kolejnym odbiciem. Będziesz kłamać, uciekać, wierzyć w inne "ja", a to cos i tak nie zniknie. Będzie ciążyć.

Kiedy zastanowisz się co tak na prawdę się z tobą przez owa tajemnice dzieje, wszystko dociera prawdziwie i dopiero wtedy napływa sól. Absolutnie zawsze się to tak kończy. Niestety.

To jest właśnie brzemię, kiedy czujesz się głupi bo wiesz ze niszczysz tym innych i siebie, a nic nie zrobisz bo strach obezwładnia - jak to czynił od wieków.

fragmenty "zagubionej" by marahat

"Jakim to świat w którym szczytem marzeń jest normalność?

Szczytem, który tylko garstka zdobyła
szczytem, do którego nawet połowie nie udaje się znacząco zbliżyć
szczytem, który spora grupa zna tylko z opowiadań
szczytem, o którym niektórzy nawet nie słyszeli
szczytem, którego większość nie potrafi pożądać
szczytem, poza granicami wyobrażeń

jaki to świat? popierdolony?"

p.s. może i troche kiczowate, ale za to jakie prawdziwe ;)

"Jestem beznadzieją. W błędnym kole czuję się doskonale. Potrafię siebie zgwałcić glupotą."

do pierwszego rozdziału "Zagubionej"

Charlie byl kims dziwnym. Pasowal. Zreszta ta zabawa w imiona - pierwsza z glupot. Potem byly juz tylko glupoty. A on lubil gierki. Lubil tez kolor zolty.

W zoltym pokoju byl zolty kot. Siedzial dumnie leniwy na biurku pod oknem. Znikoime promienie ulicznej jerzeniowki przedzieraly sie przez szpary zaluzji, zdawacby sie moglo, ze kot nosil na grzbiecie ruchome pregi pomaranczu. Nagle postanowil zapragnac pieszczot, wiec meska sylwetka przerwala stukanie o klawiature uniosla gladka delikatna dlon do ucha zoltej istoty.

W pokoju pachnialao jeszcze sladami namietnosci. Kotu bynajmniej nie przeszkadzala bigamia, wazne bylo ze mial swojego pana teraz tylko dla siebie. Ona wyszla.

Mezczyzna spojrzal przez ramie, wiedzial ze Ann nie lubila tego kota. Ale wszystko bylo w jak najlepszym porzadku. Ann spala przytulona do mokrej poduszki. Usmiechnal sie do siebie w cichej satysfakcji - w ty,m rozdaniu czul sie faworytem. Szach

Tylko kot wiedzial ze za moment kobieta wstanie i zniknie za drzwiami, byl spokojniejszy od swojego pana. Charli wrocil do edytora - mial wszakze tyle pomyslow nie chcial niczego zmarnowac. Uslyszal szmer, chial sie odwrocic, "to tylko kot" pomyslal..

...a drzwi zamknely sie z cichutkim trzaskiem.

szach i mat.    

fragmenty "Zagubionej" by marahat

Ann zerwała się z łóżka, ale to był tylko sen, choć tak piękny - tylko sen. Światło, dźwięk, ludzie, sprzęt. To wszystko tylko niespełnione marzenia.

- I tym razem pamiętam słowa, melodie, instrumenty, tylko po co?

Podeszła do ciężkiej, satynowej zasłony i zaczęła nucić. Stała tam nago przy szybie, ale nikt nie patrzył, nikt tez nie słyszał jak kolejny niespełniony kawałek unosi się delikatnie pod sufitem by chwile później rozpłynąć się na zawsze...